یک مرد آفریقایی به پاریس سفر می‌کند تا درباره ساخت ساختمان‌های بلندمرتبه آموزش ببیند، اما طولی نمی‌کشد که درگیر غرایب و شگفتی‌های زندگی فرانسوی می‌شود.

شش بخش کوتاه در مناطق مختلف پاریس که توسط شش کارگردان ساخته شده است. «سن ژرمن د پره» (دوشه)، «ایستگاه شمال» (روش)، «خیابان سن دنی» (پوله) و «مون‌پارناس و لوالوآ» (گدار) داستان‌هایی از عشق، لاس‌زدن و تن‌فروشی هستند؛ «میدان اتوال» (رومر) درباره یک بزاز و چترش است؛ و «لا موئت» (شابرول) داستان یک خانواده بورژوا و گوش‌گیرها را روایت می‌کند.

ژان روش به گروهی از نوجوانان سیاه‌پوست و سفیدپوست یک سوال فرضی می‌دهد: چه می‌شد اگر آن‌ها با یکدیگر معاشرت می‌کردند؟ سپس این نوجوانان شخصیت‌ها و موقعیت‌های خود را به صورت بداهه بازی می‌کنند.

فیلم «من، یک سیاهپوست» برنده جایزه معتبر لویی دلوک در سال ۱۹۵۸، نقطه عطفی در جدایی ژان روش از مردم‌نگاری سنتی و روی آوردن او به استراتژی‌های مشارکتی و بداهه‌پردازانه‌ای بود که خود آن را «مردم‌نگاری مشترک» و «قوم‌داستان» می‌نامید. این فیلم یک هفته معمولی از زندگی مردان و زنانی اهل نیجر را به تصویر می‌کشد که برای کار به ابیجان در ساحل عاج مهاجرت کرده‌اند.